Mensen, vanaf nu log ik op

 

Tot ziens daar!

Terwijl ik met Anne op de kinderboerderij was schoot me te binnen: misschien moet het geen lichamelijke handicap zijn, maar iets wat hij vroeger gedaan heeft en waar hij zich nu erg voor schaamt.

Het idee is namelijk dat zijn handicap/litteken min of meer metaforisch is voor de angst om jezelf   helemaal, inclusief alle minder fraaie kantjes, te laten zien.   Dat zal voor veel mensen herkenbaar zijn.

Aan het eind van de middag kreeg ik tot mijn verrassing al een mailtje terug, waarin ze schreef dat ze het een uitstekend plan vindt! Ze geeft aan dat het voor jongeren en adolescenten geschikt moet zijn, uit commercieel oogpunt  

Verder lijkt het haar heel belangrjik het ongeluk goed te doordenken en te verweven in het verhaal om de spanningsboog strak te houden. Fijn, iemand die meteen met me meedenkt.

Ze vraagt me om een uitgewerkter plan en een stijlproef, bijvoorbeeld een kort hoofdstuk. Ik heb zin om meteen aan de slag te gaan.

Ik krijg veel energie van dit mailtje! Te schrijven met de wetenschap dat er min of meer op gewacht wordt (met enthousiasme) schrijft tien keer zo lekker.

 

5 juli 2009

 

Al ruim een half jaar loop ik met een idee rond voor een nieuw verhaal. Deadlines voor andere schrijfprojecten en mijn gewone illustratiewerk weerhielden me tot nu toe van het schrijven, maar nu  is er tijd en ruimte. Bij wijze van experiment ben ik van plan op mijn weblog over de ontwikkeling van mijn nieuwe boek te berichten. Voor mijzelf om te ontdekken hoe zo'n proces in elkaar steekt, en voor anderen omdat het wellicht leuk en leerzaam is.

 

Op dit moment staat er nog geen letter op papier, en zit het verhaal alleen nog in mijn hoofd. Maar ik voel aan alles dat het nu het moment is om ermee te beginnen. Dus wees erbij vanaf het prilste begin.

 

Het allereerste begin

Het idee voor mijn nieuwe boek kreeg ik op 7 november 2008, 's avonds tussen 9 en 11.

 

Verhalen kunnen in een fractie van een seconde ontstaan  en vaak weet je niet meer precies hoe het begonnen is.  In dit geval weet ik het nog heel precies en da's best bijzonder. Mijn echtgenoot, een fervent saxofonist, speelde die avond op het Jazzfestival in Heerde in de beste bigband van Nederland. Ik ging met hem mee, omdat ik het graag wilde horen en omdat we die dag zes jaar getrouwd waren. Mijn nieuwste boek (Sanne gaat Solo)   was net uit en van het boek 'Reunie in Rome' had ik zojuist de definitieve versie ingeleverd. Er was weer ruimte voor iets nieuws en hoewel ik van plan was om even niets te doen, stroomde het bloed waar het niet gaan kon.

 

Schrijvers zeggen wel eens dat ze een verhaal niet bedenken, maar dat het verhaal hén opzocht en ze niet losliet tot ze op papier in een oplage van duizenden de wereld in gestuurd werden. Zo dwingend kan een verhaal zijn en zo ook in dit geval.

 

In het publiek zag ik een jongen met een handicap. Meteen werd ik gegrepen door een verhaal, met in de hoofdrol een jongen zoals hij. Deze jongen voelt zich erg kwetsbaar door zijn handicap en durft hierdoor geen relatie aan te gaan. Hij wordt vreselijk verliefd en het is wederzijds. Maar hij houdt afstand en dat merkt zij en het dreigt de liefde te verstoren. Uiteindelijk toont hij zijn gekwetste lijf. Zij reageert uiterst liefdevol en er breekt een mooie tijd aan. Na een tijd gaat het toch uit, maar niet om de reden die hij had verwacht.

 

Dit is de grote lijn, alle details moeten nog ingevuld worden en uiteraard alle verhaallijnen, personages etc. En dat kan ook allemaal nog weer veranderen.

 

Hoe begin ik

Ik begin met het schrijven van een ultrakorte samenvatting, op papier. Dat doe ik expres zodat ik makkelijk lijnen en pijlen kan maken. (inmiddels heb ik die samenvatting gemaakt) Door de fysieke activiteit van het schrijven begint er van alles te borrelen en te bruisen. Vooral heel veel vragen. Sommige antwoorden komen meteen.

Hoe oud is deze jongen, woont hij nog thuis, studeert hij? Ik vermoed dat hij ongeveer 17-19 is, en ergens in het eerstejaar studeert. Hoewel dat nog vrij jong is voor een eerste relatie. Misschien moet hij wat ouder zijn.

 

En heel belangrijk: dat litteken, hoe komt dat er? Als het een wijnvlek is dan zit er verder geen verhaal aan vast. Maar een litteken heeft een eigen verhaal en dat kan een mooie extra laag vormen in het verhaal, bijvoorbeeld als het een brandwond door eigen schuld is of door een van zijn ouders. Of als het van een levensreddende operatie is geweest. Daar moet ik nog even over nadenken. Een litteken is verhaaltechnisch gezien een stuk interessanter, dus dat wordt 't in elk geval.

 

En over de afloop: mijn gevoel zegt ook zeker, dat het niet afgelopen moet zijn nadat zij zijn lijf heeft gezien en geaccepteerd. De relatie moet uitgaan en het gaat er juist om dat hij zijn eigen lijf accepteert en inziet dat hij meer is dan alleen dat litteken. Dus niet een happy end in de zin van rozegeur en maneschijn.

 

En dan?

Ik ben in de gelukkige omstandigheid dat ik een goede relatie met m'n uitgever heb en dat ze min of meer op nieuw werk zitten te wachten.  

Ik werk voor meerdere uitgevers, maar uitgeverij Mozaïek voelt het meest als van mij. Ik vermoed dat dit wel eens een verhaal kon zijn waar ze interesse in hebben, hoewel er wellicht wat bloot en vrijerij aan te pas komt. Dat past misschien niet bij ze. Dat zien we wel.

 

Deze week

Wellicht zoek ik een foto van hoe ik denk dat hij eruitziet, hoewel dat niet noodzakelijk is. Bij Sanne Gaat Solo heb ik dat wel gedaan en heeft er de hele tijd dat ik met het boek bezig was een foto van een blond meisje boven mijn bureau gehangen.

 

Van je hobby je werk maken is het mooiste wat er is. Zo teken en schrijf ik de hele dag en ik krijg er nog voor betaald ook! Er is vraag naar, ik kan er van leven! Wie had dat ooit gedacht. Nog dagelijks ben ik hier erg dankbaar voor en geniet ik er met volle teugen van. Ik hou echt enorm van mijn werk.

 

Laatst vulde ik een enquete in over werk, de vraag was of je plezier had in je werk. De antwoorden:

 

A. Vrij zijn is natuurlijk leuker, maar ik ga met plezier naar mijn werk.

B. Ik ben op zoek naar iets anders maar hou het nog vol.

C. Ik vind het verschrikkelijk.

 

Mijn antwoord stond er niet bij. Zelfs vrij zijn vind ik niet per se leuker dan werken. Ik ben het liefst vrij na een   periode hard werken of er tussendoor. Niet te lang, want dan word ik onrustig. Zonder (dit) werk te moeten leven, ik moet er niet aan denken. Ook denk ik nu dat ik na mijn 65e gewoon door wil werken, tot het einde toe. In de hoop dat mijn gezondheid en die van Huib en andere familieleden het toelaat, uiteraard.

 

Van je hobby je werk maken heeft ook een nadeel, zeg ik wel eens gekscherend, want: ik heb geen hobby meer. En dat is waarder dan dat het grappig is. Want ik heb eenvoudigweg geen hobby's, behalve… schrijven en tekenen. En laat ik dat nou niet meer uitsluitend voor de lol kunnen doen. De professionele lat ligt zo hoog, dat ik die niet meer omlaag krijg als het alleen iets voor mijzelf betreft. Dat wil ik ook niet meer. Maar dat neemt niet weg dat ik nooit meer zomaar voor de lol een tekening maak, en een verhaal of stukje schrijven is een Klus geworden met een Hoofdletter. En dat vind ik wel eens jammer.

 

Zelfs het lezen van een boek krijg ik niet meer zonder meer voor elkaar. Ik móet er een blocnote naast hebben liggen want al lezende krijg ik veel ideeën. En ik ben ook heel kritisch en lees vaak ook technisch: welk perspectief, hoe zit de spanningsopbouw in elkaar etc. Zo kijk ik ook naar films.

Boeiend, maar niet per se ontspannend. Soms word ik gek van mezelf. Wil ik graag iets heel anders doen, iets wat ik uitsluitend doe omdat ik het leuk vind.

Gelukkig heb ik een tijd geleden mijn gitaar gekocht, een echte *hobby* waar ik vooral niet goed in hoef te worden en het gelukkig tot op heden ook nog steeds niet ben! En ik zat op het popkoor, dat helaas opgeheven is. Sport in clubverband is niks voor mij, sport is helemaal niets voor mij. Ik ga rustig op zoek naar iets anders wat leuk is, maar waar ik niet goed in hoef te worden. Nog geen idee wat. Maar dat komt vanzelf op mijn pad.

 

Om twee uur stelde ik aan mijn moeder de eerste vraag en om half zes hielden we er maar mee op, omdat we toch een keer moesten eten! En we zijn nog lang niet klaar.  

Heel bijzonder om zo'n mooi beeld van vroeger geschetst te krijgen, over de jaren vijftig in de bollenstreek, de slager en de bakker die nog langs kwamen, mijn opa die timmerman was, de basisschool, over hoe het vroeger bij m'n moeder thuis ging, mijn opa die stiekem een poppenhuis timmerde voor Sinterklaasavond, oma die zong bij de piano, mijn moeder die bij m'n opa achterop de brommer naar Amsterdam ging. En nog veel, veel meer.  

Bijzonder om te beseffen dat dit de jeugd van mijn moeder was, en ik daar dus uiteindelijk ook uit voortgekomen ben.  

Ik had gedacht dat het een soort interview zou worden, een vraag en een antwoord, maar het wordt meer, het wordt veel meer. Mijn moeder vertelde zoveel meer. Het wordt een biografie in/en een tijdsbeeld.  

Mijn moeder haalde, geinspireerd als ze was, ook nog oude agenda's en schriften tevoorschijn. Geweldig, echt geweldig leuk.  

Het eerste deel van het gesprek heb ik opgenomen op m'n Ipod, daarna hebben we een eind gelopen en heb ik alles opgeschreven. Het wordt nog een hele klus om alles in een mooi geheel te gieten, maar ik heb er nu al zin in.